17 Лістапада

Рэабілітацыя анкалагічных хворых. Чаму гэта важна

Жыццё з анкалогіяй
150 0 15
Памер шрыфта:
  • A
  • A
  • A

Лячэнне анкалагічных захворванняў цяжкае, агрэсіўнае і доўгае па часе. Нават калі тэрапія прайшла паспяхова, вельмі складана зрабіць які-небудзь доўгатэрміновы прагноз, бо каварная хвароба можа вярнуцца. Будучыня пацыента залежыць ад шматлікіх фактараў – акрамя магчымага рэцыдыву, яго здароўе можа даць збой ад пабочных эфектаў тэрапіі, як ранніх, так і аддаленых. Таму ў сучаснай медыцыне ўсё большае значэнне надаецца рэабілітацыі пасля анкалагічных захворванняў.

Жанчына з анкалогіяй. Рэабілітацыя.

Безумоўна, рэабілітацыя – не менш важны этап, чым лячэнне. Гаворка ідзе пра комплекс мерапрыемстваў, з дапамогай якіх можна папярэдзіць развіццё магчымых ускладненняў, аднавіць страчаныя функцыі і псіхічнае здароўе, павысіць якасць жыцця чалавека.

Пра тое, чаму важная рэабілітацыя анкалагічных пацыентаў і як яна можа ўплываць на якасць жыцця, разважалі ў Грамадскім прэс-цэнтры анколагі, спецыялісты ў галіне рэабілітацыі, а таксама тыя, хто сам перанёс анкалагічнае захворванне.

Прэс-канферэнцыя па пытаннях анкалогіі.

Дыягназ пастаўлены. Псіхалагічны аспект

Па словах загадчыцы медыка-псіхалагічнага аддзялення РНПЦ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі імя М.М.Аляксандрава Эвеліны Сінкявічуце, паведамленне пра тое, што ў чалавека анкалагічнае захворванне, заўсёды змяняе яго «псіхалагічны малюнак свету» і нярэдка «ўключае» ў падсвядомасці такую тоеснасць, што рак – абавязкова смерць.

 
Эвеліна Сінкявічуце
Загадчыца медыка-псіхалагічнага аддзялення РНПЦ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі імя М.М.Аляксандрава
Анкалагічнае захворванне прыходзіць у жыццё раптоўна. Чалавек губляе кантроль над сваім жыццём, жыве з пачуццём нявызначанасці. Звыклы малюнак свету руйнуецца цалкам. Прыходзіць псіхалагічны крызіс, які адчуваецца як абсалютная безвыходнасць і бездапаможнасць. Звыклая плынь жыцця блакіруецца. З псіхалагічным крызісам чалавек пастаянна сутыкаецца на працягу жыцця, але калі гаворка ідзе пра больш маштабныя падзеі, будуць запушчаныя больш працяглыя механізмы адаптацыі. Іх працягласць можа вар'іравацца ад 2-3 месяцаў да 1,5 года.

Псіхалагічны стан пры анкалогіі.

Калі хварэе адзін чалавек, хварэюць усе яго сямейнікі. Немагчыма заставацца абыякавым, калі блізкаму дрэнна. Лічыцца, што чалавек, якому дыягнаставалі анкалагічнае захворванне, праходзіць пяць стадый гаравання (па Кюблер-Рос): стадыя адмаўлення або шок, стадыі агрэсіі, гандлю, дэпрэсіі і прыняцця. Гэтыя ж перыяды перажываюць і ўсе блізкія хворага. Разам з тым, не заўсёды яны супадаюць. Менавіта таму ў псіхалагічнай дапамозе мае патрэбу не толькі сам хворы, але і яго родныя, упэўненая спецыяліст.

Пасля тэрапіі. Рэабілітацыя дарослых анкапацыентаў

Рэабілітацыя пасля анкалогіі.

Анколаг кансультатыўна-паліклінічнага аддзялення РНПЦ, к.м.н. Валянціна Суравікіна адзначыла, што ў нашай краіне, на жаль, існуе пэўная праблема рэабілітацыі анкалагічных пацыентаў. Эксперт патлумачыла, чаму.

 
Валянціна Суравікіна
Анколаг кансультатыўна-паліклінічнага аддзялення РНПЦ, к.м.н.
Справа ў тым, што ў рэабілітацыйныя цэнтры, як правіла, накіроўваюць пацыентаў з трэцяй клінічнай групай, калі людзі практычна скончылі лячэнне і знаходзяцца ў стане рэмісіі. Разам з тым, каб «дайсці» да гэтай клінічнай групы, патрэбны вельмі працяглы прамежак часу: аператыўнае лячэнне, правядзенне 6-8 курсаў хіміятэрапіі з 21-дзённым перапынкам, сеансы прамянёвай тэрапіі на працягу 1 месяца. У выніку поўны курс лячэння займае да 8-9 месяцаў. І ў гэты перыяд, асабліва калі гаворка ідзе пра пасляаперацыйныя, хіміятэрапеўтычныя і прамянёвыя ўскладненні, людзі маюць патрэбу ў медыцынскай рэабілітацыі, якую ім практычна няма дзе прадаставіць.

Спікеры на прэс-канферэнцыі па пытаннях анкалогіі.

Напрыклад, на базе РНПЦ няма рэабілітацыйнага аддзялення і клопат пра такіх пацыентаў кладзецца на фізіятэрапеўтычны кабінет, у штаце якога адзін фізіятэрапеўт, дзве медсястры, тры інструктары-метадысты па ЛФК і масажыст. Такімі малымі сіламі даводзіцца спраўляцца з вялікай нагрузкай, падкрэсліла анколаг. Так, за 10 месяцаў 2019 года раннюю рэабілітацыю амбулаторна (без шпіталізацыі ў цэнтр) прайшлі 212 пацыентаў. Яшчэ 874 пацыенты прайшлі раннюю рэабілітацыю, знаходзячыся ў стацыянары. Усяго звыш 1000 чалавек прайшлі толькі першасную рэабілітацыю. Тых жа, каму неабходная паўторная, у разы больш. Прычым дапамога ім патрэбная як у стацыянарных умовах, так і амбулаторна, панаракала анколаг.

У стацыянарных умовах, распавяла спецыяліст, ужо на другі дзень пасля аперацыі пацыенту выконваюць рэабілітацыйныя мерапрыемствы: у зберагальным рэжыме праводзіцца масаж або іншыя маніпуляцыі і працэдуры, якія неабходныя для таго, каб зняць пасляаперацыйны ацёк тканак ці запаленне, каб пазбегнуць развіцця ўскладненняў.

Массаж пры анкалогіі.

Дапамогу ў рэабілітацыі пацыентаў са злаякаснымі новаўтварэннямі аказваюць анкалагічнаму цэнтру таксама РНПЦ медэкспертызы і рэабілітацыі (Гарадзішча) і часткова – Цэнтр рэабілітацыі ў Атоліна. Валянціна Суравікіна выказала надзею, што пансіянат, які адкрыўся нядаўна на тэрыторыі РНПЦ, пашырыць магчымасці для рэабілітацыі пацыентаў.

Дарэчы, рэабілітацыя ўключае ў сябе не толькі прафілактыку ўскладненняў, але і аднаўленне функцый, а ў некаторых выпадках – карэкцыю знешняга выгляду. Напрыклад, пацыентам з пухлінамі галавы і шыі, адзначыла эксперт, нярэдка выконваюцца аперацыі, якія калечаць. Пасля ім праводзіцца хірургічная рэабілітацыя ў выглядзе пластыкі мяккіх тканак (замена альбо выдаленне), сківічна-тваравая рэканструкцыя, пратэзаванне. Жанчынам, якім у выніку раку малочнай залозы былі выдаленыя грудзі, прапануюць выканаць мамапластыку з выкарыстаннем імплантаў.

Рэабілітацыя дзяцей пасля анкалогіі

Рэабілітацыя дзяцей пасля анкалогіі.

Як распавяла намеснік дырэктара па клініцы, загадчыца анкалагічна-інфекцыйнага (гематалагічнага) аддзялення №2 РПНЦ дзіцячай анкалогіі, гематалогіі і імуналогіі, к.м.н., дацэнт Іна Праляскоўская, ранняя рэабілітацыя дзяцей праходзіць непасрэдна ў цэнтры. Гэта асабліва важна для пацыентаў з пухлінамі мозгу, бо многім пасля аперацыі зноўку даводзіцца вучыцца есці, размаўляць, рухацца, зашпільваць гузікі.

Для дзяцей, лічыць эксперт, таксама неабходная сацыяльна-псіхалагічная рэабілітацыя. Напрыклад, са школьнікамі працягваюць займацца настаўнікі з Бараўлянскай гімназіі. Гэта дае ім магчымасць пасля завяршэння лячэння без праблем вярнуцца ў свой клас. У кожным аддзяленні працуе псіхолаг, праводзяцца спецыялізаваныя трэнінгі і курсы.

Пералічваць дапамогу, якую аказваюць дзецям у цэнтры, можна доўга. Рэабілітацыя ўключае і карэкцыю тэрапіі з улікам аддаленых наступстваў і магчымых ускладненняў пасля лячэння анкалагічнага захворвання (зніжэнне функцыі шчытападобнай залозы, бясплоднасць, памяншэнне шчыльнасці касцяной тканкі і г.д.), і прадастаўленне неабходных пратэзаў.

Прэс-канферэнцыя па пытаннях рэабілітацыі пасля анкалогіі.

 
Іна Праляскоўская
Намеснік дырэктара па клініцы, загадчыца анкалагічна-інфекцыйнага (гематалагічнага) аддзялення №2 РПНЦ дзіцячай анкалогіі, гематалогіі і імуналогіі, к.м.н., дацэнт
У 95-98% выпадкаў дзецям праводзяцца аперацыі, якія захоўваюць органы. У выпадку ампутацыі ў пацыентаў ёсць магчымасць атрымаць індывідуальны пратэз, які расце.

Што могуць зрабіць пацыенты і ўрачы разам

На думку дырэктара сацыяльна-асветніцкай установы «Цэнтр падтрымкі анкапацыентаў «У імя жыцця» Ірыны Жыхар, паняцце якасці жыцця вельмі суб'ектыўнае, яго цяжка ў чымсьці вымераць.

 
Ірына Жыхар
Дырэктар сацыяльна-асветніцкай установы «Цэнтр падтрымкі анкапацыентаў «У імя жыцця»
Анкалогія – адна з тых сфераў медыцыны, якая адчувае самую вялікую чалавечую агрэсію, бо чалавек сутыкаецца з выклікам – пагрозай яго жыцця. Каб справіцца з гэтым страхам смерці, трэба прайсці ўсе гэтыя пяць стадый (стадыі гаравання), а гэта вельмі няпроста. Нашу арганізацыю мы задумвалі, каб прасоўваць рэабілітацыю, але не медыцынскую, няхай гэта будзе фізіятэрапія ці праца ўрача, а тую, якую пацыент можа рабіць сам.

Ірына Жыхар патлумачыла, што актыўная рэабілітацыя або тое, што залежыць непасрэдна ад самога пацыента, уключае змяненне ладу жыцця, нават у самых, здавалася б, простых рэчах. Напрыклад, штодня рабіць зарадку, памяняць свае харчовыя звычкі, піць пэўныя лекі, рэгулярна хадзіць на абследаванне да ўрача, здаваць аналізы. І гэта назаўжды. І гэта часам даволі складана змяніць і прыняць, падкрэсліла спікер.

Прэс-канферэнцыя па пытаннях рэабілітацыі пасля анкалогіі.

Пацыент – не ўрач, для яго могуць быць незразумелымі многія працэсы, якія адбываюцца ў арганізме. Але ён павінен разумець, навошта яму трэба мяняць лад жыцця, перакананая Ірына Жыхар. І ў гэтым пытанні доктар павінен быць пераканаўчым.

Адзначыла Ірына Жыхар і важнасць псіхалагічнай дапамогі ў выпадку захворвання. Шматлікія даследаванні паказваюць, што калі чалавек знаходзіцца ў гарманічным псіха-эмацыянальным стане, ён лепей пераносіць лячэнне, хутчэй аднаўляецца, у яго іншая якасць жыцця і самаадчуванне, рэзюмавала спікер.

Фота з Нацыянальнага прэс-цэнтра – Вольга Стружынская.

Падпісвайцеся на наш канал у Telegram, групы ў Facebook, «УКантакце», у «Аднакласніках» – і будзьце ў курсе свежых навінаў! Толькі цікавыя відэа на нашым канале YouTube, далучайцеся!

150 0 15

1 Звезда2 Звезды3 Звезды4 Звезды5 Звезд (2 оценок, среднее: 5,00 из 5)

Каб перайсці да абмеркавання, выканайце уваход або зарэгіструйцеся

Наверх